Αυθεντικός και ειλικρινής, άμεσος και ανθρώπινος...Ένας άνθρωπος έξω από τα στεγανά του σταρ σύστεμ, καθώς δεν κηνυγάει τις συνεντεύξεις και την λάμψη όπως δήλωσε ο ίδιος. Πιθανόν ο πιο ροκ λαϊκός τραγουδιστής, με περισσότερα από 1000 τραγούδια στο ενεργητικό του ξεσήκωσε το κοινό στο κορυφαίο κέντρο ψυχαγωγίας, το Melrose Ballroom.

Ο Σταμάτης Γονίδης σε μία συζήτηση και όχι συνέντευξη με τον Δημήτρη Φιλιππίδη στον Hellas FM της Νέας Υόρκης, όπου άνοιξε την καρδιά του και μίλησε με ειλικρίνεια για την καριέρα του αλλά και για τον Θεό, που πλέον αποτελεί αναπόσπαστο κομάτι της ζωής του. Ο κ. Γονίδης είπε χαρακτηριστικά ότι πλέον δεν υπάρχει λαϊκό τραγούδι καθώς έχουν άλλάξει οι εποχές.

Μάλιστα όπως αποκάλυψε το συγκεκριμένο ταξίδι τις ΗΠΑ, είναι το τελευταίο του, καθώς δεν τα πηγαίνει καλά με τα αεροπλάνα, όπως και οι εμφανίσεις του στο Melrose θα είναι οι τελευταίες για την ομογένεια της Αμερικής. Δεν δίστασε να μιλήσει για την πολύ άσχημη εμπειρία του κατά το προηγούμενο ταξίδι του εδώ πριν 12 χρόνια, καθώς όπως είπε έπεσε σε ΅λαμόγια΅ που δεν του παρείχαν τις απαραίτητες μικροφωνικές εγκαταστάσεις. 

Για την απόφαση του να έρθει στη Νέα Υόρκη, ο Σταμάτης Γονίδης επεσήμανε ότι ρόλο  έπαιξε το ότι πλέον στην αμερικανική μεγαλούπολη, δημιουργήθηκε ένα μέρος όπως το Melrose για το οποίο εκφράστηκαν με πολύ κολακευτικά λόγια συνάδελφοι του καλλιτέχνες, καθώς τόσο ο Βασίλης Μεσσάδος όσο και ο Αντώνης Γεωργαντώνης κάνουν πραγματικά καταπληκτική δουλειά μαζί με όλους τους συνεργάτες τους. 

Για την πορεία του σε έναν πιο πνευματικό δρόμο, ο Σταμάτης Γονίδης τόνισε ότι χωρίς πνευματική ζωή, ο άνθρωπος είναι απλά ένα βρώμικο σώμα...

Για την ιστορία θα πρέπει να αναφέρουμε ότι στις πρώτες του δύο εμφανίσεις δημιουργήθηκε το αδιαχώρητο και άπαντες διασκέδασαν μέχρι πρωίας. Ο Σταμάτης Γονίδης θα εμφανιστεί στο Melrose για ακόμη μία εμφάνιση το Σ¨αββατο 23 Μαϊου

ΣΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΛΙΝΚ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Με ένα πολυσέλιδο κείμενο που τιτλοφορείται «σημείωμα βοήθειας για την Ελλάδα» το οποίο έφτασε πριν από δύο ώρες, το μεσημέρι της Δευτέρας, σε όλους τους εμπλεκόμενους - στις διαπραγματεύσεις και τις αποφάσεις - φορείς, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μπαίνει μπροστά προκειμένου να κοπεί ο «γόρδιος δεσμός» και οι ευρωπαίοι εταίροι να φτάσουν σε συμφωνία με την ελληνική κυβέρνηση.

 tovima.gr

«Είναι φοβερό. Κάθε μέρα όταν ανοίγω την εφημερίδα διαβάζω για την καταστροφή στην Ελλάδα.

Στον τόπο που γεννήθηκαν η τραγωδία, η φιλοσοφία, οι επιστήμες και η δημοκρατία. Διαβάζουμε ότι σύντομα θα φύγει από την Ευρώπη και το ευρώ. Οτι η ανεργία είναι εφιαλτική και ότι από στιγμή σε στιγμή θα επέλθει το μοιραίο. Κρίμα. Αντί για Πλάτωνα και Σωκράτη, όλοι εμείς οι ανίδεοι περί Οικονομίας, διαβάζουμε όλα αυτά τα ανατριχιαστικά. Κρίμα!»

Διαβάστε ένα απόσπασμα από την συνέντευξη του Γούντι Άλεν στον Δημήτρη Δανίκα που θα δημοσιευτεί στο Πρώτο Θέμα

-Κάποτε είχατε εκφράσει την επιθυμία να γυρίσετε ταινία στην Αθήνα…

Γούντι Άλλεν: «Φυσικά θέλω να γυρίσω ταινία στην Αθήνα. Με την προϋπόθεση πως οι αρχές θα συμβάλλουν στην χρηματόδοτηση της παραγωγής. Οπως συμβαίνει με όλες τις ταινίες που γύρισα σε Λονδίνο, Παρίσι, Μαδρίτη και Ρώμη. Αλλωστε στο παρελθόν είχα επισκεφτεί την Αθήνα».

-Και αν δεν κάνω λάθος μια από τις κομεντί που είχατε υπογράψει στο παρελθόν αναφερόταν σε αρχαία τραγωδία.

Γούντι Άλλεν: «Μα η φιλοσοφία είναι ένα από τα «εργαλεία» του μυαλού μου».

«Η φθορά του χρόνου έχει επηρεάσει την ακοή μου, την όρασή μου και όλες τις αισθήσεις μου.
«Ομως παρόλα αυτά στο μυαλό έχω μείνει ο ίδιος όπως πριν από είκοσι, τριάντα χρόνια. Πάντα αμετανόητος, πάντα ανεπίδεκτος μαθήσεως. Πάντως πρέπει να σου πω ότι ο γεννετικός κώδικας της οικογένειάς μου είναι ισχυρός. Ο πατέρας μου πέθανε άνω των εκατό και η μητέρα μου στα 95».

Ο Γούντι παρέα με την νεαρή -μόλις 23 ετών- πρωταγωνίστριά του Εμα Στόουν και την συμπρωταγωνίστρια Ρόζι Πάρκερ, έχει καταφθάσει στις Κάννες για την πρεμιέρα της τελευταίας τους δραματικής κομεντί «Irrational Man» (ένας παράλογος άνθρωπος).

Οπου απελπισμένος, στα όρια της πλήρους εγκατάλειψης, καθηγητής φιλοσοφίας (Γιοακίν Φίνιξ) αφού πρώτα «κοιμηθεί» με μια καθηγήτρια (Ρόζι Πάρκερ) και στην συνέχεια με την φοιτήτριά του (Εμα Στόουν) στην συνέχεια αποφασίζει να δολοφονήσει έναν «άθλιο» δικαστή που με τις αποφάσεις του πρόκειται να καταστρέψει την ζωή μιας απλής, φτωχής γυναίκας.

-Αραγε ο φόνος είναι ηθικά δικαιωμένος;

Γούντι Άλλεν: «Μα φυσικά υπάρχουν φόνοι που είναι απόλυτα δικαιωμένοι. Η περίπωση του Χίτλερ είναι χαρακτηριστική. Ας πούμε δεν θα ταν λυτρωτικό αν δολοφονούσαμε κάποιον τύπο που σχεδίαζε να τινάξει στον αέρα ένα σχολείο;»

-Τότε να πάρουμε τον νόμο στα χέρια μας. Τότε να καταργηθούν οι νόμοι.

«Α, εδώ είναι το ψαχνό. Ο Σαίρεν Κίρκεργκαρντ (Δανός υπαρξιστής φιλόσοφος 1813-1855) έλεγε, αν δεν κάνω λάθος, πως οι άνθρωποι μπορούν και θέλουν να λειτουργούν με νόμους και περιορισμούς. Χωρίς αυτούς δεν ξέρουν να διαχειριστούν την ελευθερία τους».

-Εσείς θέλετε να σκοτώσετε πολλούς;

«Αρκετούς! Να σου πω την αλήθεια θα “θελα να τους σκοτώσω όλους και έτσι να παραμείνω μοναδικός ζωντανός στο πλανήτη» (γελώντας φυσικά).

-Να σας πω κι εγώ την δική μου πικρή αλήθεια. Πολλοί Ελληνες θα θελαν να «εξαφανίσουν» την Μέρκελ και τον Σόιμπλε.

«Δεν αμφιβάλλω καθόλου».

Μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη παραχώρησε στην Εκπομπή "Αποκαλυπτικό Δελτίο" με τον Βικέντιο Μαλαματένιο, ο γνωστός Κτηνίατρος Κώστας Παρλαβάντζας, ο οποίος δραστηριοποιείται σε μεγάλη κλινική της Ατλάντα στην Τζώρτζια. Η συζήτηση είχε αμείωτο ενδιαφέρον και κινήθηκε γύρω, τόσο από την ζωή και την διαδρομή του νέου επιστήμονα, αλλά και γύρω από θέματα που έχουν να κάνουν με την υγεία και την ευζωία των κατοικιδίων μας. Ενδεικτικό του ενδιαφέροντος της εκπομπής είναι ότι το τηλεφωνικό κέντρο κατακλύστηκε από τηλέφωνα ακροατών με ενδιαφέρουσες ερωτήσεις προς τον συνεντευξιαζόμενο.

Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι ο Δρ. Παρλαβάντζας είναι ο γιος της γνωστής ερμηνεύτριας και ραδιοφωνικής παραγωγού του hellas FM, κυρίας Νίτσας Αντωνάτου, η οποία με ιδιαίτερη υπερηφάνια αλλά και συγκίνηση παρακολούθησε την εκπομπή.

ΣΤΟ ΑΚΟΛΟΥΘΟ ΛΙΝΚ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ

Επί τουλάχιστον 50 χρόνια, ένας πλούσιος αμερικανός συλλέκτης έργων ασιατικής τέχνης γευμάτιζε και δειπνούσε στο ίδιο νεοϋρκέζικο εστιατόριο. Ο 85χρονος Ρόμπερτ 'Ελσγουορθ που πέθανε τον περασμένο Αύγουστο έπειτα από πτώση, άφησε 100.000 δολάρια στην ιδιοκτήτρια του Donohue's Steak House και στην ανιψιά της.

"Είπα 'Ω Θεέ μου!' Δεν περίμενα τίποτε". Ήταν ένας άνθρωπος πολύ γενναιόδωρος και πολύ καλός με όλο τον κόσμο", αναφέρει η 53χρονη Μορίν Ντόνοχιου-Πίτερς, η οποία διευθύνει το οικογενειακό εστιατόριο στην κοσμοπολίτικη συνοικία της Άνω ανατολικής πλευράς του Μανχάταν.

Είχε λάβει τηλεφώνημα από τον δικηγόρο του θανόντα, ο οποίος της είπε πως ο πελάτης του άφησε "κάτι" στη διαθήκη του: 100.000 δολάρια γι αυτήν και την ανιψιά της, την 28χρονη Μορίν Μπάρι η οποία εργάζεται στο εστιατόριο το βράδυ.

Ο 'Ελσγουορθ ήταν γνωστός συλλέκτης και έμπορος έργων ασιατικής τέχνης, τον οποίο αποκαλούσαν "βασιλιά του Μινγκ" και ο οποίος είχε ένα διαμέρισμα 20 δωματίων στη λαμπερή 5η λεωφόρο, σύμφωνα με την εφημερίδα New York Post.

"Τον γνώριζα από τότε που γεννήθηκα, 53 χρόνια. Ήταν πελάτης εδώ επί 54, 58 χρόνια. Πάντα χαμογελαστός. Παράγγελνε πάντα το ίδιο φαγητό και το ίδιο ποτό", εξήγησε η Μορίν, της οποίας ο πατέρας, Μάικ Ντόνοχιου, είχε ανοίξει το εστιατόριο τη δεκαετία του 1950 και το οποίο αυτή κληρονόμησε μετά το θάνατό του το 2000.

Για περισσότερο από μισό αιώνα, όταν ήταν στη Νέα Υόρκη, ο 'Ελσγουορθ έτρωγε κροκ-μεσιέ χωρίς ζαμπόν το μεσημέρι και μπριζόλα το βράδυ, τα οποία συνόδευε πάντα με ουίσκι Jim Beam Bourbon.

Το εστιατόριο των Ντόνοχιου είναι τυπικό νεοϋορκέζικο, όπου ο χρόνος δείχνει να έχει σταματήσει, με τις περσίδες του κλειστές τόσο όσο να αφήνουν λίγο φως να μπαίνει, οι τοίχοι με ξύλινη επένδυση κοσμούνται από θαλασσογραφίες, ένα μεγάλο μπαρ, και μια αίθουσα εντυπωσιακά απλή.

Το 1986 ο συλλέκτης είχε δωρίσει 480 πίνακες ζωγραφικής ασιατών καλλιτεχνών στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης, αξίας 22 εκατομμυρίων δολαρίων, σύμφωνα με τις τοπικές εφημερίδες.

Ο "Μπόμπι" ήταν ένας αυτοδίδακτος, ο οποίος δεν είχε τελειώσει το γυμνάσιο, σύμφωνα με τη νεκρολογία που δημοσιεύτηκε στους New York Times μετά το θάνατό του, στις 3 Αυγούστου.

Πηγή: AΠΕ

- See more at: http://www.sigmalive.com/news/international/232497/apistefto-filodorima-100000-se-estiatorio-ton-hpa#sthash.3nv08jxE.dpuf

Κάποιοι σίγουρα πόνεσαν πολύ ….. και κάποιοι γελάνε ακόμα ….

Μπορεί η Ελλάδα να αντιμετωπίζει σημαντικά οικονομικά προβλήματα τα τελευταία χρόνια, με το ενδιαφέρον όλου του κόσμου να βρίσκεται στον τρόπο που η χώρα βιώνει την κρίση και το εάν θα καταφέρει να ανακάμψει.

Όπως φαίνεται, όμως, σε μία λίστα που δημοσίευσε το Παγκόσμιο Συμβούλιο Χρυσού, η χώρα μας βρίσκεται στην 32η θέση των χωρών, ιδρυμάτων και οργανισμών που διαθέτουν τα μεγαλύτερα αποθέματα χρυσού παγκοσμίως.

Σύμφωνα με την φετινή έκθεση, η Ελλάδα υπολογίζεται πως έχει 112,5 τόνους χρυσού, με τα στοιχεία να αφορούν τη χρονική περίοδο ως και τις 31 Μαρτίου 2015. Όπως ήταν αναμενόμενο, μεταξύ των κορυφαίων θέσεων της λίστας φιγουράρουν χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και τράπεζες.

Συγκεκριμένα, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής καταλαμβάνουν την πρώτη θέση, με τη Γερμανία να βρίσκεται στην δεύτερη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στην τρίτη, ενώ μεταξύ των χωρών της Ασίας την κορυφή καταλαμβάνει η Κίνα που βρίσκεται στην έβδομη θέση της κατάταξης.

Την πρώτη δεκάδα συμπληρώνουν, ακόμη, η Ιταλία, η Γαλλία, η Ρωσία, η Ελβετία, η Ιαπωνία και η Ολλανδία.

Η χώρα μας αφήνει πίσω της χώρες όπως η Αυστραλία και η Κορέα, αλλά και την Ένωση Κεντρικών Τραπεζών, μεταξύ άλλων.

Να επιστρέψουν το αμέσως επόμενο διάστημα τα αποθεματικά τους στις εφορίες καλεί δεκάδες πρεσβείες και τα προξενεία η κυβέρνηση με έγγραφό της.

Πολλές πρεσβείες και προξενεία πήραν εντολή από την Αθήνα να επιστρέψουν άμεσα στην εφορία τυχόν αδιάθετες δαπάνες. Το έγγραφο, εστάλη σήμερα Παρασκευή σύμφωνα με Το Βήμα.

Με το έγγραφο αυτό, οι διπλωματικές αρχές της Ελλάδας στο εξωτερικό καλούνται να επιστρέψουν αδιάθετες δαπάνες και εισπράξεις από προξενικές πράξεις (έκδοση βίζας, πληρεξούσια και άλλα), ποσά τα οποία μέχρι σήμερα εν μέρει συμψηφίζονταν με τα χρήματα για τις λειτουργικές δαπάνες που χορηγούσε το υπουργείο των Εξωτερικών στις πρεσβείες και τα προξενεία, ενώ ένα ποσοστό εσόδων επέστρεφε στο ΥΠΕΞ - και όχι στις ΔΟΥ.

Πρεσβείες και προξενεία καλούνται να επιστρέψουν μέσω ΔΟΥ τυχόν αδιάθετες δαπάνες, που αφορούν κατά βάση έξοδα για γραφική ύλη, καθαριστικά κτλ, του τρέχοντος διμήνου.

Έτσι, παρά τις προβλέψεις του προϋπολογισμού, οι εισπράξεις συγκεντρώνονται -ορισμένα προξενεία που εκδίδουν τουριστική βίζα έχουν αρκετά έσοδα- χωρίς όμως να διατίθενται κονδύλια για τις δαπάνες, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την εύρυθμη λειτουργία τους.

Έμπειροι διπλωμάτες παρατηρούν ότι ουδέποτε έχει σταλεί αντίστοιχο έγγραφο στο παρελθόν.

Πηγή: Το Βήμα

Το όνομά της έγινε σύμβολο. Σημείο αναφοράς γενναιότητας και πατριωτισμού. Μια γυναίκα με πρόσωπό τσαλακωμένο από τις αντιξοότητες, με ένα κορμί ζαρωμένο από το αλάτι της θάλασσας και τις κακουχίες, αλλά με βλέμμα πεντακάθαρο με καρδιά αγνή, με ψυχή που ξεχείλιζε στα κύματα γύρω από το μικρό της νησάκι.  

Η κυρά της Ρω, ή κατά κόσμον Δέσποινα Αχλαδιώτη, ύψωνε κάθε μέρα για 34 (κατά άλλους για 40) χρόνια την ελληνική σημαία μια ανάσα από τα τουρκικά παράλια. Σε ένα μέρος άγονο, αφιλόξενο, που μόνο λίγο χορτάρι φύτρωνε στο χώμα. Σε μια μικρή βραχονησίδα που ήταν το σπίτι της, η άκρη της πατρίδας που λάτρευε.

" Έμεινα μόνη μου το 1943 στο Καστελόριζο με την τυφλή μου μάνα, όταν έφευγαν όλοι οι κάτοικοι του νησιού στη Μέση Ανατολή και στην Κύπρο. Με την Ελληνική σημαία υψωμένη και την αγάπη για την Ελλάδα βαθιά ριζωμένη μέσα μου πέρασα όλες τις κακουχίες."

Η Ρω βρίσκεται 4 μίλια δυτικά από το Καστελόριζο και σε απόσταση 12 μιλίων από τις τoυρκικές ακτές. Ονομάζεται και Άγιος Γεώργιος, ή αρχαία Ρώγη ή Ρόπη. Εκεί πήρε την απόφαση να μείνει με το σύζυγό της η Δέσποινα Αχλαδιώτη το 1924, ήταν τότε μόλις 25 χρονών. Το Καστελόριζο και τα γύρω νησιά είχαν γεμίσει πρόσφυγες. Στη Ρω ζούσαν τότε λιγοστές οικογένειες.  Άγονο μέρος, δεν ήταν για όλους. Η Δέσποινα με τον άντρα της δε δίστασαν. Παρέα με λίγα ζώα για να καλύπτουν τις ανάγκες τους, πήραν όσα υπάρχοντα είχαν και εγκαταστάθηκαν στη Ρω. Η πρώτη φορά που η Δέσποινα Αχλαδιώτου ύψωσε τη σημαία ήταν το 1927, όταν ξύπνησε ένα πρωί και είδε στην κορυφή του νησιού να κυματίζει η τουρκική σημαία. Πήγε στο σπίτι, άνοιξε το σεντούκι, πήρε ένα λευκό σεντόνι και μια γαλάζια κουρτίνα και έραψε τη γαλανόλευκη. Κατέβασε με τον άντρα της την τουρκική, τοποθετώντας στη θέση της τη νέα σημαία.   Λίγα χρόνια αργότερα οι μόνιμοι κάτοικοι του νησιού έφυγαν για να αναζητήσουν μια καλύτερη μοίρα για τους ίδιους και τα παιδιά τους. Η Δέσποινα και ο Κώστας όμως έμειναν. Σχεδόν ολομόναχοι. Ώσπου το 1940 ο Κώστας Αχλαδιώτης αρρώστησε βαριά. Κλινήρης και παντελώς αδύναμος, έπρεπε να μεταφερθεί στο Καστελόριζο. Έτσι η Δέσποινα άναψε φωτιά ώστε να ειδοποιήσει για βοήθεια τους ψαράδες στα καϊκάκια. Άργησαν πολύ να τη δούν όμως. Και τη φωτιά και τη Δέσποινα. Ο άντρας της πέθανε στο δρόμο για το νησί όπου θα του έσωζαν τη ζωή οι γιατροί. Και η Δέσποινα τον κήδεψε μόνη της. Και μόνη της τον έκλαψε.

 Το 1943 επέστρεψε στη Ρω από το Καστελόριζο όπου έμεινε για λίγο, παίρνοντας μαζί της την τυφλή μητέρα της. Δύο γυναίκες μόνες στην κατοχή. Ήταν τότε που άρχισε να υψώνει κάθε πρωί την ελληνική σημαία και να την κατεβάζει το βράδυ. Από τη Ρω προσέφερε υπηρεσίες σε στρατιώτες του Ιερού Λόχου. Με "δυνατή φωνή και γοργή περπατησιά", όπως την περιγράφει ο βιογράφος της Κυριάκος Χονδρός, δεν εγκατέλειψε ποτέ το νησί, ακόμα κι όταν το Καστελόριζο, που βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας, το 1943, ερήμωσε σχεδόν από τους κατοίκους του, εκ των οποίων οι περισσότεροι εξαναγκάστηκαν στο δρόμο της προσφυγιάς.

 "Τα ξερονήσια του Καστελόριζου και της Ρω τ' αγαπώ. / Έμεινα μόνη μου το 1943 στο Καστελόριζο με την τυφλή μου μάνα, όταν έφευγαν όλοι οι κάτοικοι του νησιού στη Μέση Ανατολή και στην Κύπρο. Με την Ελληνική σημαία υψωμένη και την αγάπη για την Ελλάδα βαθιά ριζωμένη μέσα μου πέρασα όλες τις κακουχίες... ...βέβαια η ζωή στη Ρω δεν είναι και τόσο ευχάριστη, αλλά νιώθεις πιο πολύ την Ελλάδα, χαμένος όπως είσαι στο πέλαγος, λίγες εκατοντάδες μέτρα από τις Τουρκικές ακτές. / Την Ελληνική Σημαία θέλω να μου τη βάλουν μαζί μου στον Τάφο." είχε πει η ίδια.  

Μετά τα γεγονότα του 1974, όπου Τούρκοι τοποθετούσαν κρυφά τη σημαία τους, η γυναίκα και το νησάκι της έγιναν γνωστά παντού.

Η Δέσποινα Αχλαδιώτη βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών (1975), το Πολεμικό Ναυτικό, τη Βουλή των Ελλήνων, το Δήμο Ρόδου, την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος και άλλους φορείς. Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας έστειλε ναυτικό άγημα και αντιπροσωπεία του ΓΕΝ στο Καστελόριζο όπου, στις 23 Νοεμβρίου 1975, της απένειμε το μετάλλιο για την πολεμική περίοδο 1941-1944 για τις «προσφερθείσες εθνικές υπηρεσίες της», όπως ανέφερε η απόφαση του Υπουργού Άμυνας.

  Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 92 ετών, σε νοσοκομείο της Ρόδου, στις 13 Μαΐου του 1982. Η σορός της μεταφέρθηκε στην Ρω και ετάφη κάτω από τον ιστό όπου ύψωνε τη σημαία.  

 Πηγή: www.lifo.gr